شمارهٔ ۹۰۱
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حالات روحی و احساسی شاعر می‌پردازد. شاعر شباهت‌هایی بین احساسات خود و تابش شمع در شب و باده نوشیدن در نور ماه می‌بیند. دل او از شادی و نغمه خالی است و به وجود گل‌ها و زیبایی طبیعت اشاره می‌کند. او از زاهدان انتقاد می‌کند که به جای لذت بردن از زندگی، همیشه در حالت عبادت و جدیت هستند. تصاویر دل‌تنگی و بی‌تابی گل‌ها در باغ بیانگر احساسات عمیق شاعر است. در نهایت، او به تأثیر منفی زمان و شرایط بر روحش اشاره می‌کند و می‌گوید که دلش هرگز شاداب و خرم نخواهد شد، زیرا نمی‌تواند لذت واقعی زندگی را درک کند.
سحر زان شمع باشد تاب خوردهکه او شب باده در مهتاب خورده
هوش مصنوعی: صبح، نور آن شمعی است که در شب، با نوری از مهتاب به میگساری نشسته است و به همین خاطر میدرخشد.
دلم بی نغمه ذوق از می نداردگل ما آب از دولاب خورده
هوش مصنوعی: دل من بدون آواز و شادی، از می لذت نمیبرد، مانند گلی که آب از سر دوش نمیگیرد.
بود پرورده ی سرگشتگی دلچو گوهر آب از گرداب خورده
هوش مصنوعی: دل پرورش یافته از سردرگمی و بلاتکلیفی مانند جواهری است که از عمق گرداب به دست آمده است.
ازان زاهد ندارد ذوق گلشنکه دایم باده در محراب خورده
هوش مصنوعی: این زاهد از لذتهای باغ و گلستان بیبهره است، چون همیشه در محل عبادت خود مشغول نوشیدن شراب است.
ز بی تابی گل این باغ گوییکه آب از شبنم سیماب خورده
هوش مصنوعی: با بی‌تابی گل این باغ به نظر میرسد که گویی از شبنم نقرهای آب نوشیده است.
مخورمی چون تراغم در کمین استگران خیز است صید آب خورده
هوش مصنوعی: احتیاط کن و در دام نرو، زیرا وقتی سر برمیآوری و خوشحال هستی، خطر در کمین است و این ممکن است برای تو گران تمام شود.
سلیم از می دلم خرم نگرددچه داند باده را، خوناب خورده
هوش مصنوعی: سلیم اگر از شراب دلم شاد نشود، او که طعم تلخ زهر را چشیده، چه چیزی از باده و شادی میداند؟