شمارهٔ ۱۹ - باز فرستادن خربزه
هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده از زیبایی و لطافت شخصی سخن می‌گوید که او را به خربزه‌ای شیرین تشبیه کرده است. این شخص به مانند حوران بهشتی، پاک و خوش‌سرشت است. شاعر به نوعی نسبت به درک دیگران از سخنانش اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هر کسی نتیجه اعمال خود را می‌بیند. در نهایت، او بر این باور است که شایسته است کسی که از بهشت آمده است، دوباره به بهشت بازگردد.
کام بخشا! ز تو شد خربزه ای لطف مراهمچو حوران بهشتی خوش و پاکیزه سرشت
هوش مصنوعی: خدا را شکر! از تو به من خربزه‌ای رسید که لطفش همچون حورهای بهشتی زیبا و پاک است.
داده دهقان عوض آب به او شربت قند«هرکسی آن درود عاقبت کار که کشت»
هوش مصنوعی: دهقان به جای آب، شربت قند را به او میدهد. این نشان میدهد که هر فرد نتیجه کارهایی که انجام داده را در نهایت به دست میآورد.
چون تو شیرینی هر حرف نکو می دانی«مدعی گر نکند فهم سخن، گو سر و خشت»
هوش مصنوعی: تو که میدانی هر حرف زیبا چه اندازه شیرین است، اگر مدعی نتواند مفهوم کلام را درک کند، به او بگو که درک و فهم خود را به کار گیرد.
بود چون لایق بزم تو، مناسب دیدمکز بهشت آمده را باز فرستم به بهشت
هوش مصنوعی: اگر کسی لایق حضور در مجالس تو باشد، میبینم که مناسب است آن را که از بهشت آمده است دوباره به بهشت بازگردانم.