شمارهٔ ۲۱ - سرورا! بحر کفا! ای که ز خاک در تو
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و محبت می‌پردازد. شاعر از سروره یا معشوقه‌ای سخن می‌گوید که با وجود خود، غبارهای خاکی را به سمت خورشید می‌برد و عشق را نشر می‌دهد. او همچنین به سخاوت و generosity معشوق اشاره کرده و می‌گوید که به خاطر حسادت ابر، باران را به دریا ریخته است. در پایان، شاعر ابراز ناامیدی می‌کند و به کوتاهی خورشید اشاره می‌کند که حاصل کم‌لطفی معشوق است.
سرورا! بحر کفا! ای که ز خاک در توهر غباری سوی خورشید برد عشق بلند
هوش مصنوعی: ای معشوقه! تو همچون دریایی هستی که در عمق خود، هر ذره غبار را از زمین به سوی آفتاب میکشی، عشق بزرگ و عمیقی در وجودت نهفته است.
به سخا تا کف جود تو درافشان گردیدابر خود را ز حسد برد و به دریا افکند
هوش مصنوعی: وقتی که سعی و generosity تو به اوج خود رسید، ابر حسود از این آفتاب تابان دور شد و خود را به دریا انداخت.
گردد امید ز کم لطفی تو بیش مرامی شود سایه ز کوتاهی خورشید بلند
هوش مصنوعی: امید من به خاطر بیمهری تو بیشتر میشود و سایه من به خاطر کوتاهی خورشید بلندتر میگردد.