شمارهٔ ۲۰
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت از درد و غمی که در دل دارد صحبت می‌کند و بیان می‌کند که این احساسات واقعی و عمیق او را از قید و بندهای ساختگی و ظاهری آزاد کرده است. او به این نکته اشاره می‌کند که طبع و شخصیت او بر اساس توازن و موزونی است و تقسیم‌بندی و تقطیع‌هایی که به آن زده می‌شود، مناسب حال او نیست.
ماییم و دلی که دایم از غم خون استاز دایره ی ساختگی بیرون است
هوش مصنوعی: ما در دل خود غم و اندوه بسیار داریم و این احساسات ما را از دنیای ظاهری و ساختگی دور کرده است.
موزونی طبع ما بود زینت ماتقطیع برای طبع ناموزون است
هوش مصنوعی: طبع موزون و خوشایند ما، زیبایی ما را ایجاد می‌کند، در حالی که تکهتکه کردن این طبع ناهماهنگ، آن زیبایی را از بین میبرد.