قصیدهٔ اول بنام امیر علیشیر

حمدی از حد افزون و سپاسی از قیاس بیرون سزاوار صانع بیچون که به کلک صنا...

نسیم کاکل مشکین کراست چون تو نگار

هوا بسبزه گهر ریخت بلبل آب از چشم

وصال تا بشبش بر در تو کیست مگر

همه ملوک جهان بنده کرده دهرت از آن

از آنکه چهره بر افروخته گلت راهست

همیشه دشمنش آنجا ز اهل نار بود

دل برد از نقش سنگین

نشان فضل بنام کسیست طغرایش

کلک ملک سخن که سخیست

سرور ملک کرم حاکم دهر