شمارهٔ ۱۴
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق عمیق و شوریدگی شاعر نسبت به محبوب خود است. شاعر از احساسات و دردهایی که به خاطر دوری از محبوبش تحمل می‌کند صحبت می‌کند و می‌گوید که حتی در عذاب و غم، از عشق محبوب راضی است. او به ضررهایی که این عشق ممکن است باعث شود نیز اشاره می‌کند و از خدا می‌خواهد که دوستش شرمسار نشود. در نهایت، شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که نباید از تلخی‌های عشق سخن گفت، بلکه باید با یادآوری لحظات شیرین آن را گرامی داشت.
بزلف اگر ببری جان بی قرار از مافدای یک سر موی تو صد هزار از ما
هوش مصنوعی: اگر تو زلف خود را بگسلی، جان بیقرار ما را فدای یک تار موی تو میکنیم، که ارزشش به صد هزار جان ماست.
بجان دوست که جان با تو در میان داریمچو در کنار نیایی مکن کنار از ما
هوش مصنوعی: به خاطر دوست و به خاطر روحی که میان ما وجود دارد، اگر در کنارت نباشم، مرا ترک نکن.
اگر نه حسن تو بی اختیار دل بردیعنان دل که ربودی به اختیار از ما
هوش مصنوعی: اگر زیبایی تو نبود، دل من به راحتی در اختیار تو نمیافتاد. تو آنچنان جذاب هستی که حتی بدون اختیار من، قلبم را ربودهای.
بروز مستی وصل تو ما چه دانستیمکه روزگار کشد کین بروزکار از ما
هوش مصنوعی: ما در حال مستی از عشق تو متوجه نشدیم که زمان چطور میتواند این حال را از ما بگیرد و به سختیها بکشاند.
اگر چه سوخته ایم از غم تو دلشادیمکه نیست بر دل کس ذره یی غبار از ما
هوش مصنوعی: با اینکه از غم تو رنجیدهایم، اما خوشحالیم که هیچکس از ما دلش پر از غم و ناراحتی نیست.
مپرس خون شهیدان و عفو کن یاربمباد آنکه شود دوست شرمسار از ما
هوش مصنوعی: از خدا بخواه که خون شهیدان را نپرسد و آنها را ببخشد؛ نگذارید دوستی به خاطر ما شرمنده شود.
مکن حکایت تلخی چو کوهکن اهلیکه مانند قصه شیرین بیادگار از ما
هوش مصنوعی: به یاد نیاور تلخیها را مانند کسی که دلش نمیخواهد از آنها صحبت کند، بلکه بهتر است خاطرات شیرین را به یاد بسپاریم و در مورد آنها صحبت کنیم.