شمارهٔ ۳۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عمق ناامیدی و درد درونی خود اشاره می‌کند. او از سوختن دلی که پر از غم است صحبت می‌کند و می‌گوید که این غم، نور زندگی و امید را تحت تأثیر قرار داده است. شاعر به جویی اشاره می‌کند که بدون وجود ساقی (معشوق) کسی بهشت جاوید را نخواهد خواست. حتی اگر کسی در می‌خانه به درد و رنج خود بپردازد، نمی‌تواند به ساغر جمشید (نماد خوشی و زندگی) دست یابد. او همچنین بیان می‌کند که دلش همچون چنگی است که در سماع و مستی به آسمان پرواز می‌کند. در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که گوهر امید به این سادگی‌ها به دست نمی‌آید و تنها راه چاره برای دوران ناامیدی، صبر و تحمل است.
بس که خطش سوخت از غم صددل نومید رادود دلها تیره کرد آیینه خورشید را
هوش مصنوعی: آنقدر غم و ناراحتی در دل دارد که نامههایش خراب و سوخته شدهاند و این اندوه باعث شده که دلها را تیره و تار کند و حتی نور خورشید را نیز تحت تأثیر قرار داده است.
عالم فانی نیرزد پیش آن ساقی جوییبلکه بی او کس نخواهد جنت جاوید را
هوش مصنوعی: در این دنیا، همه چیز زودگذر و فانی است و هیچکس نمی‌تواند به بهشت جاودانی برسد مگر اینکه به آن ساقی، یعنی منبع اصلی بقاء و خوشبختی، نزدیک شود. در واقع، بدون او هیچچیز ارزشمندی وجود ندارد.
گر سفالین ساغرش پر درد باشد رند مستدر نظر هرگز نیارد ساغر جمشید را
هوش مصنوعی: اگرچه جامی که از گل درست شده و پر از درد و رنج باشد، اما شخص خوشگذران هرگز نمی‌تواند جام جمشید را از یاد ببرد و به آن فکر نکند.
من به ناخن سینه را هر گه خراشم همچو چنگدر سماع و مستی آرم بر فلک ناهید را
هوش مصنوعی: من با ناخن خود سینهام را میخراشم و مانند چنگ در حال سماع و مستی، صدای ناهید را به آسمان میبرم.
گوهر امید دل آسان نمی‌آید به دستچاره صبر و تحمل اهلی نومید را
هوش مصنوعی: به دست آوردن امید و آرزو برای دل کار آسانی نیست، و باید صبر و تحمل کرد تا ناامیدان را رام کرد.