شمارهٔ ۶۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با اشاره به عشق و محبت، به زیبا بودن حس عشق و تأثیر آن بر زندگی انسان‌ها پرداخته است. او به شمعی تشبیه می‌کند که گرچه سوخت، اما نور و حرارتش زندگی را تازه می‌کند. شاعر به صبوری در برابر مشکلات عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر از درگاه محبوب نیز رانده شویم، نباید ناراحت شویم چون او ما را خوب می‌شناسد. عشق را به عنوان یک بازی بزرگ توصیف می‌کند که در آن، هیچ کس نمی‌تواند از مشاهده زیبایی آن غافل بماند. همچنین به تشویق‌های ناشی از عشق و تأثیرات عمیق آن بر روح و روان انسان اشاره می‌کند و عشق را به عنوان یک اکسیر جادویی می‌داند که در کوره محبت شکل می‌گیرد و تحول ایجاد می‌کند.
چون شمع اگرچه آنمه مهرش گداخت ما رابرق چراغ حسنش جان تازه ساخت ما را
هوش مصنوعی: ما مانند شمعی هستیم که در محبت او ذوب میشویم، اما نور و زیباییاش باعث زنده شدن و طراوت ما میشود.
ما را ز در سگ او گر راند ازو نرنجیمما قلب نارواییم او هم شناخت ما را
هوش مصنوعی: اگر ما را از درِ او مانند یک سگ بیرون کند، از او دلگیر نخواهیم شد. ما دل پاکی داریم و او هم ما را به خوبی شناخته است.
در کوی عشقبازی داویست هر دو عالمچشم فضول ننشست تا در نباخت ما را
هوش مصنوعی: در محلی که عشق و بازی در جریان است، هر دو جهان در برابر عشق ما سکوت کردند و چشم فایدهجویی را بستند تا نتوانند ما را در این دلدادگی بیابند.
از شوق نعل اسبش سر خاک راه کردیموان مه ز ناز توسن بر سر نتاخت ما را
هوش مصنوعی: از شادی و شوقی که به خاطر نعل اسب او داشتیم، به سوی خاک راهی شدیم و آن ماه زیبا با ناز و طنازی بر ما نمایان شد.
اکسیر عشق اهلی زر می کند مسیحادر کوره محبت زانرو گداخت ما را
هوش مصنوعی: عشق مانند یک الکساندر قدرتمند، روح و جان ما را تصفیه و خالص می‌کند. در آتش محبت، ما را از نو میسازد و زنده می‌کند.