شمارهٔ ۱۳۴
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر این است که زندگی بدون درد و عشق به زیبایی‌ها، زندگی نامردانه‌ای است. کسی که از گذر زمان آگاه است، به غم و رنج دچار می‌شود. هیچ‌کس نمی‌تواند در آینده عاشق باشد اگر امروز از دنیای خود راضی نیست. دلی که با غم می‌سوزد، نمی‌تواند در این آتش آرامش پیدا کند. شاعر از عیش و شادمانی لحظات بی‌خیالی صحبت می‌کند و به ساقی می‌گوید که در این دنیای پر از غم، باده‌ای به او بدهد، زیرا کمتر کسی می‌تواند بدون درد و غم زندگی کند. در نهایت، ای پری، نگران غم اهلی نباش، زیرا او همیشه غم را در زندگی‌اش پرورانده است.
هر که در عشق بتان بی درد زیستدر ره دنیا و دین نامرد زیست
هوش مصنوعی: هر کسی که در عشق معشوقان بدون درد و رنج زندگی کند، در مسیر دنیا و دیانت، انسانی نامرد و بینیکویی است.
هر که واقف از خزان عمر گشتبا سرشک سرخ و روی زرد زیست
هوش مصنوعی: هر کسی که از گذر عمر و زوال آن آگاه شد، زندگی‌اش را با اندوه و گریه و با چهرهای رنگپریده سپری کرد.
کی به کس مجنون شود فردا انیساو که امروز از دو عالم فرد زیست
هوش مصنوعی: کیست که فردا به کسی مجنون شود، در حالی که آن کسی که امروز در دو جهان بینظیر است؟
چون نسوزد دل؟ چو شمع از آه گرمکی درین آتش توان دلسرد زیست
هوش مصنوعی: دل چگونه می‌تواند نسوزد؟ وقتی که مانند شمع از دل سوزان و اشک گرم هستم، در این آتش چگونه میتوانم بدون دلسردی زندگی کنم؟
ای خوشا وقت سبکروحی که اوچون نسیم صبح عالمگرد زیست
هوش مصنوعی: ای خوشا زمانی که روح آزاد و سبکبال است و مانند نسیم صبح در جهان بگردد و زندگی کند.
ساقیا می ده که بی جام شرابکم کسی زین خاکدان بی گرد زیست
هوش مصنوعی: ای ساقی، شراب را به ما بده، چرا که بدون جام شراب، کم کسی از این خاکدان زندگی می‌کند و بینیازی از دنیا دشوار است.
از غم اهلی مخور غم ای پریزانکه او تا زیست غم پرورد زیست
هوش مصنوعی: نگران غم اهلی نباش، ای پری، چرا که او تا زمانی که زنده بود، همیشه در غم به سر میبرد.