شمارهٔ ۱۳۶
هوش مصنوعی: این متن شعری است که به عشق و فلسفه زندگی پرداخته است. شاعر از سفر عاشقانه‌اش صحبت می‌کند که از بالا و پایین‌های دنیا عبور کرده و به مقام مجنون رسیده است. او می‌گوید هر کس عشق واقعی را در دل داشته باشد، از رنج‌های دنیا نجات می‌یابد. همچنین اشاره می‌کند که پرستش حق و افسردگی در دل فردی نمی‌تواند سودی داشته باشد و باید جان را برای عشق واقعی فدای کرد. شاعر به ارزش‌ها و شرف در زندگی اشاره کرده و می‌گوید که افتادگی و نبودن بهتر از غرور و خودکامگی است. در پایان، به این نکته می‌پردازد که جوشش محبت و عشق، انسان را مست و شاداب می‌کند و نشان می‌دهد که در این دنیا، آنچه ارزشمند است، عشق و ارتباط با خداست.
شاهباز عشق سیری کرد بر بالا و پستهر دو عالم گشت و آخر بر سر مجنون نشست
هوش مصنوعی: پرندهای آزاد در عشق، در آسمان و زمین جستجو کرد و در نهایت به سراغ مجنون رفت و بر روی او قرار گرفت.
هرکه مهر سبز خطان در دل او شد عزیزتا نرست از خاک گورش سبزه از خواری نرست
هوش مصنوعی: هر کسی که در دلش عشق و محبت به اهل بیت و پیامبر (ص) باشد، تا زمانی که از خاک قبرش رستاخیز و سبز شدن بهشت را نبیند، از ذلت و خواری نجات نخواهد یافت.
حق پرستی در سر و افسردگی در دل چه سودجان فدای گرمی پروانه آتش پرست
هوش مصنوعی: پرستش حق و داشتن دل افسرده هیچ سودی ندارد. جانم را فدای حرارت عشق و اشتیاقی میکنم که پروانه به آتش دارد.
رندی از شاه و گدا در کوی خوبان عیب نیستخوش بود افتادگی و نیستی از هر که هست
هوش مصنوعی: هر کسی، چه زاهد و چه درویش، در محلهی خوبان عیبی ندارد. خوبی و ارزش انسانیت در افتادگی و تواضع اوست، نه در ثروت و مقامش.
چاک جیب جان چو خواهد بود از دست اجلمن بدست خویش کردم تا کشد بیگانه دست
هوش مصنوعی: اگر جانم بخواهد که در چنگال مرگ بیفتد، آن زمان با دستان خودم کاری میکنم تا بیگانه نتواند مرا بگیرد.
در سر بازار هستی تا نظر می افکنمبه ز سیمین ساعدان نقدی نمی آید بدست
هوش مصنوعی: در بازار زندگی هستی و هر بار که نگاه میکنم، به جای زیباییها و جواهرات، چیزی ارزشمند به دست نمیآید.
صد درم بر دل گشود آنکس که گفتا لب ببندتا خدا نگشود صد در بر کسی یک در نبست
هوش مصنوعی: آن کسی که گفت لب را ببند تا خدا در قلبت را باز کند، صد در را به دل گشود. اما برای کسی که در دلش را بسته بود، حتی یک در هم باز نشد.
خاک اهلی شد گل از می گر گلی بر وی دمیدهر که آن گل بو کند تا حشر خواهد بود مست
هوش مصنوعی: خاک زیر پا به زندگی آمد و گل در آغوش می شکفت. هر که بویی از آن گل بردارد تا روز قیامت سرشار از شادی و سرمستی خواهد بود.