شمارهٔ ۱۹۷
هوش مصنوعی: این اشعار بیانگر عمق احساسات عاشقانه و درد عشق است. شاعر از تأثیر نگاه معشوق بر خود می‌گوید و اینکه نگاه او باعث زخم‌های عمیق در دلش شده است. او به این موضوع اشاره می‌کند که تنها کار او در طاعت، توجه به عشق است و هر نظری غیر از آن گناه محسوب می‌شود. شاعر همچنین درباره زندگی بدون معشوق و بی‌فایده بودن آن سخن می‌گوید و می‌افزاید که آه و ناله‌های عاشقانه، نشان‌دهنده دل‌خوری و عشق عمیقش است. در انتها، او به قلم و شعر به عنوان ابزاری برای ابراز احساسات جنون‌آور خود اشاره می‌کند و تصمیم می‌گیرد که دیگر نامه‌های غم‌انگیز ننویسد.
در دل و جان از آن مژه قصد تو راه کردن استکشت مرا نگاه تو این چه نگاه کردن است
هوش مصنوعی: در دل و جانم، مژگانی که قصد تو را دارد، به سوی تو در حرکت است. نگاهی که تو به من انداختی، باعث مرگ من شد. این چه نگاهی است که به من میکنی؟
طاعت من همین بود کز تو بقبله بنگرمزانکه نظر بغیر تو عین گناه کردن است
هوش مصنوعی: درست به همین شکل، تنها کمال و اطاعتی که من داشتم این است که به سوی تو نگاه کنم، زیرا اینکه به غیر تو نظر بیفکنم خود گناهی بزرگ محسوب می‌شود.
گرنه بعشق زنده شد عمر حضر چه فایدهبی رخ دوست زندگی عمر تباه کردن است
هوش مصنوعی: اگر عمر در عشق به دوش بیافتد، چه فایدهای دارد وقتی که بدون چهره دوست زندگی کنیم؟ زیرا زندگی بدون او هدر دادن عمر است.
هست به آه و ناله خوش خاطر دردمند عشقحاصل درد عشق هم ناله و آه کردن است
هوش مصنوعی: عشق برای کسی که در درد و رنج است، با ناله و آه همراه است. این رنج و درد لازمه و حاصل عشق است، و در واقع بیان این احساسات هم بخشی از تجربه عشق به شمار میآید.
چند چو اهلی از غمت مشق جنون کنم به شعرترک کنم که بیش ازین نامه سیاه کردن است
هوش مصنوعی: به خاطر غم تو، چندین بار دیوانگیام را در شعر مینویسم، اما دیگر نمیخواهم بیشتر از این برای تو نامه بنویسم و خودم را خسته کنم.