شمارهٔ ۳۲۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عمیق خود نسبت به یک معشوق سخن می‌گوید. او به نارضایتی و ناامیدی ناشی از جدایی و خصومت‌ها اشاره دارد و می‌پرسد اگر دشمن بتواند دوستش را از او بگیرد، دلش چه خواهد کرد. شاعر به وفا و مهربانی خود تأکید می‌کند و می‌گوید که ناز و محبت معشوق از روی خُلق بد او نیست بلکه ناشی از عشق اوست. او از غم و بدخویی که با آن دست و پنجه نرم می‌کند، می‌گوید و توضیح می‌دهد که زیبایی ظاهری معشوق هیچ ارتباطی با رفتارهای ناپسندش ندارد. در نهایت، شاعر به صدای بلبل و ناله‌های عاشقانه اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که این ناله‌ها بی‌دلیل نیستند.
گر کشد خصم بزور از کف من دامن دوستچکند با کشش دل که میانمن و اوست
هوش مصنوعی: اگر دشمن با زور از من دور کند دوست را، دل من با کشش و محبت او را به خود میکشد.
غایت مهر و وفا داری من می بیندناز او با من از آن است نه از تندی خوست
هوش مصنوعی: محبت و وفاداری من به او را میبیند و ناز و اداهای او نسبت به من به خاطر خود اوست، نه به خاطر رفتار تند و خشکش.
با که گویم غم بدخویی آن مایه لطفکه ببخت من شوریده چنین عربده جوست
هوش مصنوعی: با کی بگویم که چقدر از بدخلقی خودم در عذابم؟ این حالتی که دارم، نتیجه لطفی است که بر سرنوشت من آمده و مرا به این دیوانگی واداشته.
ایکه سر تا قدمت جمله نکو می بینماینکه باما بسر جور و جفایی نه نکوست
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که تو را در تمام وجود، زیبا و نیکو میبینم، اما اینکه با ما بدرفتاری میکنی و جفا میکنی، این زیبایی را تحت تاثیر قرار می‌دهد و زیبا نیست.
صوت بلبل نبود غیر دعا گویی گلگوش کن ناله اهلی و مگو بیهده گوست
هوش مصنوعی: صدای بلبل فقط دعاگویی برای گل است، به ناله‌های عشق گوش کن و نگو که این سخنان بیهوده هستند.