شمارهٔ ۳۲۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و عشق است. شاعر از زیبایی معشوق خود صحبت می‌کند و آن را به عنوان نشانه‌ای از کمال می‌داند. او بیان می‌کند که دوری از معشوقش باعث عذاب و غم او شده و هر رشته از عشق او مانند شعله‌ای سوزان است. همچنین به عشق و عبودیت اشاره دارد و می‌گوید در بارگاه عشق، راه‌های فراوانی وجود دارد و هر کس در این مسیر عشق قدم بگذارد، باید به دنبال حقیقت باشد. نهایتاً، او انتخاب مسیر عشق را بر دیگر راه‌های دین یا کفر ترجیح می‌دهد.
هر صورتی که هست ز حسنت نشانه ایستاین حسن صورت تو عجب کارخانه ایست
هوش مصنوعی: هر شکلی که وجود دارد، نشانه‌ای از زیبایی توست و این زیبایی صورت تو، شگفتانگیز است.
دور از بهشت روی تو در دوزخ غممهر موی من ز آتش عشقت زبانه ایست
هوش مصنوعی: دوری از بهشت چهره تو باعث شده است که در دوزخ غم خودم بخوابم. هر مو از من در اثر آتش عشق تو شعله ور است.
در بارگاه عشق هزار آستانه استصد جبرییل خادم هر آستانه ایست
هوش مصنوعی: در دنیای عشق، درهای زیادی وجود دارد و هر کدام از این درها را خدمتی خاص و ویژه ایشان ارائه می‌دهد.
خوبان مدام صید می و نقل می شوندآه این شراب و نقل عجب آب و دانه ایست
هوش مصنوعی: خوبان همیشه در حال نوشیدن شراب و نقل هستند، وای از این شراب و نقل که چه خوراک و نوشیدنی شگفتانگیزی است.
در بحر عشق هرکه در افتاد جان نبردباور مکن که عشق بتانرا کرانه ایست
هوش مصنوعی: در دریای عشق هر کسی که غرق شود، جان خود را از دست نمیدهد. باور نکن که عشق معشوقان پایانی دارد.
دورست راه دین و ره کفر دورتراهلی طریق عشق گزین کاین میانه ایست
هوش مصنوعی: راه دین درست است، اما راه کفر از آن هم دورتر است. بنابراین، اهل عشق را برگزین که این دو راه در میانهی آن قرار دارد.