شمارهٔ ۳۶۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره دلتنگی و عشق عمیق شاعر به محبوبش است. شاعر احساس می‌کند که دوری از معشوقش خواب و آرامش را از او گرفته و نمی‌تواند تفاوت شب و روز را درک کند. او همچنین به محنت‌ها و دردهایی که از عشق به محبوبش به او تحمیل شده، اشاره می‌کند و می‌گوید که این دردها به نوعی نشان عشق اوست. شاعر از زلف معشوقش به عنوان دام‌هایی یاد می‌کند که او را به خطر می‌اندازند و می‌خواهد از آرزوهایش دست بکشد، زیرا در این مسیر ناکامی بسیار خواهد بود. همچنین، او به این نکته اشاره دارد که با وجود دشواری‌ها، باید واقعیات را ببیند و نمی‌تواند از درد عشق فرار کند. در نهایت، او از عواطفش فریاد می‌زند و غم خود را ابراز می‌کند.
دور از تو شب و روز مرا خواب حرام استمن خود چه شناسم که شب و روز کدام است
هوش مصنوعی: بدون حضور تو، شب و روز برای من بیمعناست و من خود نمیدانم که شب و روز یعنی چه.
شد نامزد از عشق توام محنت عالمیا محنت عالم همه را عشق تو نام است
هوش مصنوعی: به خاطر عشق تو، دیگر تمام مشکلات و رنجهای دنیا برای من معنایی ندارد. همه سختیها و محنت‌ها به خاطر عشق توست.
از سنبل زلفش حذر ای آهوی دل کندانسته رو این راه که اینجا همه دام است
هوش مصنوعی: به خودت بیا و از زلف زیبای او دوری کن، ای دل آهو! خوب بدان که این مسیر خطرناک است و همه جا دام‌هایی وجود دارد.
تا در پی کامی همه نا کامیت آیددست طمع از کام چو شستی همه کام است
هوش مصنوعی: وقتی که دنبال رسیدن به موفقیت هستی و در این راه ناکام میشوی، بهتر است از آرزوهای غیرواقعی دست برداری، چون وقتی همه چیز را آرامش داده باشی، به همه آنچه که مطلوب است میرسی.
ما گرچه هلالیم و حریفان همه بدرندچون نیک ببینی همه را کار تمام است
هوش مصنوعی: ما هرچند که درخشش و زیبایی کمتری داریم و رقبای ما کامل و بینقصاند، اما اگر دقیقتر نگاه کنی، همه آنها در انجام کارهایشان به مرحله نهایی رسیدهاند.
صاف می کوثر دهدم پیر خراباتوز دوست هنوزم طلب دردی جام است
هوش مصنوعی: من به قدری خوشحالم که از شراب کوثر مینوشم و از پیر میخانه طلب میکنم که هنوز هم دوست دارم درد جانسوز عشق را در دل داشته باشم.
فریاد، که اهلی علم داد برآورداز آتش آهش که بلند از لب بام است
هوش مصنوعی: فریاد را بلند کن، چرا که دلِ آتشین او از شدت اندوهی که دارد به آسمان رسیده و بر بام خانهها میتازد.