شمارهٔ ۴۶۲
هوش مصنوعی: شاعر در این متن به شدت دلتنگ و دچار حسرت است. او از فقدان عشق و زیبایی‌های زندگی سخن می‌گوید و از درد و رنج ناشی از جدایی ابراز نگرانی می‌کند. احساس می‌کند که از عشق یار چیزی جز اندوه برایش باقی نمانده و در دنیای سرد و بی‌احساس تنها آه‌هایش را دارد. او به یاد عشق‌های گذشته و زیبایی‌هایی که از دست رفته، حسرت می‌خورد و از محبت‌های ناکام خود می‌نالد. در نهایت، شاعر در این ابیات، عمق عشق و تاثیر آن بر وجودش را به تصویر می‌کشد.
شدم هلاک و ز من جز دریغ و درد نماندبباد رفت غبارم چنانکه گرد نماند
هوش مصنوعی: من به هلاکت رسیدم و جز حسرت و اندوه چیزی از من باقی نمانده است. غبار وجودم به سرعت پراکنده شد، مانند گردی که دیگر هیچ نشانی از آن باقی نمیماند.
گذشت رقص کنان جان چو کرد از خود یاربکوی او چه حریفان هرزه گرد نماند
هوش مصنوعی: زمانی که جانمان با شادی از خود رد شد و به سوی محبوب رفت، دیگر هیچ رقاص و شریک بیهدف نمیماند.
کجا شد از می وصل تو سرخ رویی منکه در خمار غمم غیر روی زرد نماند
هوش مصنوعی: کجا رفت عشق تو که دیگر آن چهره سرخ من ناپدید شد؟ در بیخوابی و غم من جز چهره زرد چیزی نمانده است.
برفت گرمی بازار همدمی بر بادچنانکه در دل من غیر آه سرد نماند
هوش مصنوعی: بازار دلانگیز دوستی از من رفته و اکنون تنها حسرتی تلخ در دلم باقی مانده است.
ربود در صف عشاق از آن زلیخا گویکه در محبت یوسف ز هیچ مرد نماند
هوش مصنوعی: در جمع عاشقان، زیبایی که شبیه زلیخا بود دلها را ربود و نشان داد که در عشق یوسف، هیچ مردی باقی نمانده است.
بیاد چشم و لبت مست شد چنان اهلیکه چون فرشته در او ذوق خواب و خورد نماند
هوش مصنوعی: به یاد چشم و لب تو، حالتی شگفتانگیز به من دست داده است، مانند موجودی رام که دیگر هیچ شور و شوقی برای خواب و غذا ندارد، همچون فرشتهای که در آرامش خلسه فرو رفته است.