شمارهٔ ۷۰۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و وفاداری به محبوب سخن می‌گوید. شاعر اظهار می‌کند که تا زمانی که او زنده است، در برابر معشوق خود سر به سجده خواهد بود و محبت‌های گذشته همچنان باقی خواهد ماند. او از غم و درد دلش سخن می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که حتی در سختی‌ها و زیان‌هایی که در مسیر عشق به وجود می‌آید، این‌ها خود به نوعی سود محسوب می‌شوند. در انتها نیز به مرگ نزدیک اشاره می‌کند و بر اهمیت ارتباط با دوستان و نزدیکان تأکید می‌کند. در کل، شعر ترکیبی از عشق، وفاداری و تامل در زندگی و مرگ است.
بذات حق که مرا تا وجود خواهد بودسرم بپای بتان در سجود خواهد بود
هوش مصنوعی: من به ذات حق سوگند میخورم که تا زمانی که وجود دارم، سرم در برابر بتان فرو خواهد ماند و به آنها احترام میگذارم.
تو گر زمهر پشیمان شدی مرا باریهمان محبت دیرین که بود خواهد بود
هوش مصنوعی: اگر تو از محبت خود پشیمان شدهای، باز هم همان عشق و دوستداشتنی که در گذشته داشتم برای من باقی خواهد ماند.
چرا ز دود دل من به تنگ می آییچو آتشم زدی البته دود خواهد بود
هوش مصنوعی: چرا به خاطر غم و اندوه من ناراحت میشوی؟ وقتی که خودت آتش به جانم زدی، طبیعی است که این ناراحتی و غم به وجود آید.
تو خود بگو که رخ زرد عاشقان تا کیز دست سیلی عشقت کبود خواهد بود
هوش مصنوعی: تو خود بگو تا چه زمانی چهرهی بینور و زرد عاشقان به خاطر ضربههای عشق تو دچار کبودی خواهد بود؟
زیان دین و دلم نیست غم که در ره دوستهر آن زیان که شود عین سود خواهد بود
هوش مصنوعی: برای من هیچ غمی از آسیب دیدن دین و دل وجود ندارد، چون هر چه در مسیر دوستی با او زیان باشد، در واقع به چشم من مانند سود خواهد بود.
مباش دور ز اهلی که مرگ نزدیک استوگرچه دیر بود دیر زود خواهد بود
هوش مصنوعی: از دوری از کسانی که به تو نزدیکند و بر تو تأثیر دارند، پرهیز کن زیرا مرگ همیشه در کمین است. حتی اگر زمانش دیر به نظر برسد، بالاخره به وقوع خواهد پیوست.