شمارهٔ ۷۳۰
هوش مصنوعی: شاعر در این متن به احساسات پیچیده خود از عشق و ناکامی اشاره می‌کند. او از وفاداری سگش به رقیبش صحبت می‌کند و به این موضوع می‌پردازد که افراد بد با نیکوکاران بدرفتاری می‌کنند. باغبان به او توجهی ندارد و او در بیابان وجودش سرگردان است. عاشق در توصیف زلف محبوبش می‌گوید که او را به زنجیر کشیده و نمی‌تواند رهایی یابد. در نهایت، او در آستان محبوبش به امید پذیرش رفت و انگار در دلش دوگانگی و ترس از رد شدن وجود دارد.
شد سگش یار رقیب و جور با خود می‌کندبا بدان هر کو نکویی می‌کند بد می‌کند
هوش مصنوعی: دوست نهچندان خوبی به رقیب خود تبدیل شده و با او همدست شده است. او به هر کسی که خوبی کند، بدی می‌کند و این رفتار ناشایست اوست.
سرو من در باغ و نگشاید در من باغبانباغبان هم ناز بر من زان سهی‌قد می‌کند
هوش مصنوعی: در باغ من، درخت سرو زیبایی وجود دارد که باغبان به آن نزدیک نمیشود و به من هم محبت نمیکند. این درخت با قامت بلند و زیبا، توجه باغبان را جلب می‌کند.
در بیابان عدم سر می‌نهم دیوانه‌وارزلف چون زنجیر او بازم مقید می‌کند
هوش مصنوعی: در دنیای گم شده و تاریکی مانند دیوانهای زندگی میکنم، اما زلف او مانند زنجیری است که مرا محدود می‌کند و نمیگذارد آزادانه باشم.
می زدن کی از سفال آن سگ کو حد ماستما چه سگ باشیم او خود لطف بی‌حد می‌کند
هوش مصنوعی: میگویند که ما مثل سگی هستیم که از ظرف سفالی آب مینوشد، اما هنوز از لطفی که به ما میشود بینهایت برخورداریم.
سر بنه بر آستان او به امید قبولگر قبولت می‌کند اهلی و گر رد می‌کند
هوش مصنوعی: سر خود را به درگاه او بگذار و به امید قبول دعا کن؛ اگر او تو را بپذیرد، خوشا به حال تو و اگر نپذیرد، باز هم باید صبر کنی.