شمارهٔ ۸۷۹
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار از عمق احساسات خود نسبت به معشوق سخن می‌گوید. او می‌گوید که اگرچه غم و اندوهی در دلش وجود دارد، اما معشوق باید از این موضوع بی‌خیال باشد و خود را از آلودگی‌ها دور نگه دارد. شاعر به تمایز میان پاکی و آلودگی اشاره می‌کند و حتی به این نکته می‌پردازد که عشق معشوق می‌تواند عمری را به طولانی‌تر کند. تصویرهای زیبایی از ماه و گل به کار می‌رود تا احساسات عاشقانه را به تصویر بکشد. در نهایت، شاعر به آرامش دل اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد که در کنار زیبایی‌های خود، بر غم‌ها فائق آید و آسوده باشد.
در کوی تو تا کس قدم از ما ننهد پیشما سر بنهادیم که کس پا ننهد پیش
هوش مصنوعی: در محله تو، هیچکس جرئت نمیکند که به سمت ما بیاید، اما ما با خضوع و وقار، سر تسلیم فرود آوردیم، زیرا هیچکس نمیتواند به ما نزدیک شود.
المنه لله که ز عشق تو رسیدیمجایی که کسی پای از آنجا ننهد پیش
هوش مصنوعی: سپاسگزارم از عشق تو که ما را به مکانی رسانده که کسی جرات ورود به آنجا را ندارد.
قسمت مگر این بود که از جام وصالتجز خون جگر عشق تو ما را ننهد پیش
هوش مصنوعی: آیا سرنوشت ما این طور رقم خورده بود که از شادی و وصال تو تنها درد و رنج عشق را برای ما باقی بگذارد؟
نقش ملک اندازه نقاش نباشدتا صورت آن چهره زیبا ننهد پیش
هوش مصنوعی: تصویر ملک به اندازهای که نقاشی می‌تواند بکشد نیست، تا زمانی که آن زیبایی را در جلو قرار ندهد.
اهلی نشود شاد کس از صورت شیرینفرهاد صفت کوه غمی تا ننهد پیش
هوش مصنوعی: هیچکس از زیبایی و شیرینی چهرهی فرهاد شاد نمیشود، مگر اینکه کوهی از غم را بر دوش نهد و با آن روبهرو شود.