شمارهٔ ۹۱۸
هوش مصنوعی: این شعر احساسات عمیق شاعر را بیان می‌کند که دچار غم و اندوه است. شاعر از تن خودش که مایه درد و رنج است، می‌گوید و از زیبایی آینه و شمع به عنوان نماد روشنی در دلش یاد می‌کند. او به همنشینی با عناصر طبیعت و عشق نیز اشاره می‌کند و می‌خواهد دلش به کعبه‌ای تبدیل شود که در آن عشق و امید وجود داشته باشد. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که هر کسی که در زندگی با محبت و تواضع برخورد کند، به سرنوشت خود دچار می‌شود و آرزوهایی که از وصال محبوبش دارد، همچنین تأکید می‌کند که از عشق به کسی که پاسخگو نیست و از او امیدی ندارید، دوری کنید.
خوش آن ساعت که آن ساقی نشاننم پیش خود مستشنهد آن کاسه بر دست من و من بوسه بر دستش
هوش مصنوعی: ساعت خوشی خواهد بود که آن ساقی با محبت، جام را به دست من بدهد و من هم دستی که آن را به من داده، ببوسم.
فغان از زهر چشم او چه مرد افکن شرابست اینمی تلخی چنین آنگاه ساقی نرگس مستش
هوش مصنوعی: آه از سستی و زهر چشمان او که چگونه مردان را میکشد. این نوشیدنی تلخ مانند شراب است که ساقی چشمهای مستش را به سوی ما دارد.
دل از سرو بلند او بطوبی کی شود مایلوگر مایل شود باشد گناه از همت پستش
هوش مصنوعی: دل انسان تحت تأثیر زیبایی و عظمت یک محبوب قرار میگیرد. اگر این دل نسبت به محبوبی تمایل پیدا کند، علتش ضعف نفس و کمبود اراده خود اوست.
درین نخجیرگه هردم هزاران صید می افتدسگ آن صید مقبولم که بر فتراک خود بستش
هوش مصنوعی: در این شکارگاه همیشه هزاران شکار به دام میافتند، اما من فقط آن شکار را میپسندم که خودش را به دام فریب من بیندازد.
به پابوس سهی قدان ز کوته دستی طالعندارد فرصتی اهلی ولیکن همتی هستش
هوش مصنوعی: به خاطر نداشتن بخت و اقبال، نمیتوانم به دیدار کسی با قد زیبا بروم، اما اراده و همت من وجود دارد که این خواسته را محقق کند.