شمارهٔ ۹۷۰
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق عمیق و شوریدگی شاعر است. او به دلیل عشقش به معشوق، دچار آشفتگی و بی‌تابی شده و احساس می‌کند که توان و صبرش به پایان رسیده است. شاعر در عین حال، نمی‌خواهد احساساتش را علنی کند و از بیان آن می‌هراسد. او خود را در مقامی پایین‌تر از معشوق می‌بیند و حتی از اینکه نامش در کنار او ذکر شود، شرمسار است. عشق او به معشوق همچون آتش زبانه می‌کشد و او امیدوار است که روزی به وصال معشوق برسد، ولی از طرفی نگران است که آیا این شادی به او خواهد رسید یا خیر.
آنچنانم ز فراقت که ندانم چکنمجان دهم یا بامید تو بمانم چکنم
هوش مصنوعی: من به قدری از دوری تو دلم پر درد شده که نمیدانم چه کار کنم؛ آیا باید جان خود را بدهم یا با امید تو به زندگی ادامه دهم؟
بی لبت بر دل خود خنجر چون آب زدمگر بدین آتش دل را ننشانم چکنم
هوش مصنوعی: دلم را با نبودنت و یاد تو جریحهدار کردهام، مانند آبی که با خنجر بر دل میزنند. اگر نتوانم این آتش درون را خاموش کنم، چه کار میتوانم بکنم؟
رخ چرا تا بد از افغان من خسته طبیبگر باو درد دل خود نرسان چکنم
هوش مصنوعی: چرا تو به خاطر غم من بیحوصلهای؟ اگر نتوانم به پزشک خود از درد دل بگویم، چه باید بکنم؟
شربت صبر اگر چاره بیمار دل استمن که صبر از لب شیرین نتوانم چکنم
هوش مصنوعی: اگر شربت صبر دارویی برای روح بیمار است، من نمیتوانم از لب شیرین عشق دوری گزینم و صبر کنم.
منم و جان خرابم ز غم او اهلیوان هم اندر قدمش گر نفشانم چکنم
هوش مصنوعی: من تنها هستم و جانم به خاطر غم او خراب شده است. اگر او یاری کند یا در کنار من باشد، چه بهتر، و اگر او را رها کنم، چه کاری از دستم برمیآید؟