شمارهٔ ۱۰۳۹
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عواطف عمیق و عشق شاعر به معشوقش است. شاعر اعلام می‌کند که جانش را برای معشوق فدای خواهد کرد و می‌خواهد تا زمانی که در خدمت اوست، به دعا و سجده ادامه دهد. او از درد فاصله و جدایی ابراز ندامت می‌کند و می‌گوید که دلش هرگز نمی‌تواند از عشق معشوق جدا شود. شاعر از زلف معشوقش گله می‌کند که دیوانه‌اش کرده و از زندگی و زمانه‌ای که به خاطر معشوقش سپری می‌کند، رضایت دارد. در نهایت، او به این خوش‌باوری می‌رسد که در اثر عشقش به معشوقش، به مراد خود خواهد رسید.
ز بسکه خار ملامت کشیده دامانممیان خار ملامت چو چشم حیرانم
هوش مصنوعی: به دلیل تحمل زیاد ملامت و سرزنش، دامن من پر از خار و آزار شده است و حالا مانند چشمی حیران و سردرگم در میانه این آزارها هستم.
چو خاک پات نیم آب زندگی چکنمبه خاکپای تو کز زندگی پشیمانم
هوش مصنوعی: من همانند خاک پای تو، زندگی را در آب چشمانم میریزم، چرا که از زندگی کردن پشیمانم.
مپرس حال پریشان ببین که زلف تراصبا چگونه پریشان کند پریشانم
هوش مصنوعی: از حال نگران من نپرس، فقط نگاه کن که چطور بادی نرم زلفهای تو را به هم میپیچد و باعث پریشانی بیشتر من میشود.
کجاست خضر سعادت که من ز بخت سیاهاسیر ظلمتم و چاره یی نمیدانم
هوش مصنوعی: کجا میتوانم خضر سعادت را بیابم؟ من گرفتار بخت بد و ظلمتی عمیق هستم و نمیدانم چه راه حلی برای نجات دارم.
ز روی او نکنی شرم از خدا اهلیکه بت پرستی و گویی که من مسلمانم
هوش مصنوعی: از چهره او از خدا شرم نمیکشی، ای اهل عشق، که در ظاهر میگویی مسلمان هستی ولی در دل به بتها میپرستی.