شمارهٔ ۱۰۶۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توبه و ندامت اشاره می‌کند و از حالتی صحبت می‌کند که انسان از می و درد می‌کشید. او با اشاره به این که توبه کرده‌اند، می‌گوید که دیگر از توبه صحبت نکنند. همچنین به نگاه صاحب‌نظران و تفاوت‌های دیدگاه‌ها اشاره دارد و می‌گوید که آنها تنها از گوشه‌ای نظر می‌اندازند. به غفلت انسان‌ها از گفت‌وگو در دو جهان پرداخته و از شوق و عشق به معشوقان یاد می‌کند. در نهایت، روایت می‌شود که نگاهی به عبادت‌های مختلف دارند و بر این که انسان‌ها به عشق و میکده گرایش بیشتری دارند، تأکید می‌کند.
گمره شدیم بسکه بره مست رفته ایمیارب تو دست گیر که از دست رفته ایم
هوش مصنوعی: ما آنقدر در راه اشتباه رفتیم که دیگر گم شدهایم، خدایا به ما کمک کن که از مسیر درست دور شدهایم.
رفتیم از آستان تو در سجده حرمبا همت بلند عجب پست رفته ایم
هوش مصنوعی: ما به هنگام رفتن از درگاه تو، با هدفی بزرگ در دل، در سجده به حرم تو بودهایم، اما در عجبیم که چگونه به چنین پایینذاق پایین آمدهایم.
پیوسته گشت سلسله ما بکوی دوستاز بس چو مور صف زده پیوست رفته ایم
هوش مصنوعی: ما همیشه به سوی دوست حرکت کردهایم و چون موری که پیوسته در صف میرود، به این مسیر ادامه دادهایم.
یاران ز دام عشق گریزان چو ماهی اندما خود به اختیار درین شست رفته ایم
هوش مصنوعی: دوستان از دام عشق فرار میکنند مانند ماهیها، اما ما خود به انتخاب خود در این آب غرق شدهایم.
اهلی دل تو چاره مستی چه میکندگو نیست شو که ما و تو از هست رفته ایم
هوش مصنوعی: دل تو برای درمان مستیاش چه تدبیری دارد؟ برو، چون ما و تو از وجود خود فاصله گرفتهایم.