شمارهٔ ۱۰۶۵

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساساتی عمیق و متناقض است. شاعر از گذر زمان و عید صحبت می‌کند و در عین حال از ناخوشی‌ها و دردهای درونی خود می‌نالد. او می‌گوید که دیگران به دنبال خوشی هستند، اما او از احساس تلخ خود خوشحال به نظر می‌رسد. شاعر به تیر عشق اشاره دارد و این که بار دیگر دلش به خاطر آن هدف خورده شده، در حالی که همچنان چشم به تیر دیگری دارد. او به زیبایی ظاهری‌اش پرداخته و می‌گوید که رنگ رویش با همه رنج‌هایی که کشیده، زنده و زیباست. در نهایت، او به شکرگزاری از پیر مغان اشاره می‌کند که در قحط محبت، همچنان برایش می‌نوشد و از دلش خواسته می‌شود که آرامش و خوشحالی را حفظ کند، حتی اگر دلbroken باشد.