شمارهٔ ۱۰۷۳
هوش مصنوعی: این شعر از احساسات عمیق عاشقانه و درد و دلتنگی سخن می‌گوید. شاعر با ابراز شوق و اشتیاقی شدید به معشوق، حس تنهایی و غم خود را بیان می‌کند. او به عدم تحمل فاصله از معشوق اشاره کرده و می‌گوید که دیگر تاب دوری را ندارد. همچنین، در برخی از ابیات به ناامیدی و نداشتن یاری در این مسیر اشاره می‌کند. در نهایت، او از معشوق درخواست می‌کند که در را به روی او بگشاید، زیرا احساس می‌کند به تنهایی نمی‌تواند ادامه دهد.
چو شمع بیتو همه آه سوزناک شدمگداختم ز غمت سوختم هلاک شدم
هوش مصنوعی: با روشنایی و گرمای وجودت همچون شمع ذوب شدم و دلم از غم تو میسوزد. به خاطر عشق و نبودنت، دچار درد و نابودی شدهام.
تو سرو نازی و من آن گیا که در قدمتز خاک رستم و هم در ره تو خاک شدم
هوش مصنوعی: تو مانند سرو زیبا و باشکوهی هستی و من همان گیاهی هستم که زیر پای تو قرار دارد. من از خاک رستم و به احترام تو به خاک تبدیل شدم.
ز بسکه سینه بناخن همی کنم از غمز چاک خرقه نگه کن که سینه چاک شدم
هوش مصنوعی: به خاطر غم و اندوهی که دارم، سینهام را با ناخن میزنم. به چاک خرقهام نگاه کن که چقدر دلشکستهام.
از آن شدست دلم جلوه گاه صورت توکه همچو آینه از گرد تیره پاک شدم
هوش مصنوعی: دل من به خاطر زیبایی تو مانند آینهای شده که از غبار و کدورت پاک شده است.
بجز هلاک چو اهلی دوا ندارم هیچز بسکه از غم عشق تو دردناک شدم
هوش مصنوعی: به جز ویرانی و نابودی، هیچ چیزی برایم نمانده است، چون از شدت غم عشق تو به شدت رنج میکشم.