شمارهٔ ۱۱۲۸
هوش مصنوعی: این اشعار درباره عشق و فدایتی است که شاعر به معشوقه‌اش دارد. شاعر با اشاره به قربانی شدن خود برای عشق، به تلاطم‌های عاطفی و زجرهایی که بر اثر عشق تحمل می‌کند، می‌پردازد. او خود را مانند شمعی می‌داند که برای عشق می‌سوزد و در آتش عواطف می‌سوزد. همچنین، شاعر احساس می‌کند که در کنار معشوق خود، مانند آینه‌ای ساده و بی‌ادعا است. او امید به لطف و رحمت معشوق دارد تا از پژمردگی رهایی یابد و دوباره شکوفا شود. در نهایت، او خود را در مقایسه با عشق و محبتش به معشوق، با وجود کوچکی‌اش، برتر از همه عالم می‌داند.
ایهمه آرزوی تو فکر من و خیال همچند بر آرزو زیم آرزوی محال هم
هوش مصنوعی: تو همواره در آرزوی من هستی و من نیز در فکر و خیال تو غرق هستم. آرزوهایمان شاید غیر ممکن به نظر برسند، اما همچنان به دنبال آنها هستیم.
لعبت چنین مگر تویی کز هوس تو بت پرستصوفی سالخورده شد کودک خردسال هم
هوش مصنوعی: آیا تو به قدری جذاب هستی که حتی یک صوفی سالخورده به خاطر هوس تو بت پرستی را انتخاب کند و کودکانی که هنوز کوچک هستند، تحت تأثیر قرار گیرند؟
شامگهی ببام خود جلوه ناز اگر کنیناز تو ماه بشکند چین جبین هلال هم
هوش مصنوعی: اگر در شب، در بام خانهات به زیبایی و ناز جلوهگری کنی، زیبایی و ناز تو باعث میشود که ماه هم از حسادت، خط چین پیشانی هلال را بشکند.
ای بکمال نیکویی رشگ فرشته و پرینیست برین جمال کس کیست بدین کمال هم
هوش مصنوعی: تو به نهایت زیبایی رسیدهای، هیچکسی نیست که بتواند به زیبایی و کمال تو ببالد و چشم طمع به تو داشته باشد.
شد به سپهر دلبری حسن رخ تو مهر و مهماه تو بیکمی ولی مهر تو بی زوال هم
هوش مصنوعی: به آسمان زیبایی تو، چهرهی زیبای تو مانند خورشید و ماه درخشش دارد، هرچند که خورشید و ماه کم نور هستند، اما زیبایی تو همیشگی و پایدار است.
ناز تو میکشد مرا نام وصال چون برمقطع امید کرده ام از خود و از وصال هم
هوش مصنوعی: دل من به زیبایی تو آکنده است و خواهش وجود تو مرا به سوی خود میکشد. از خودم و از رسیدن به تو ناامید شدم و تنها این عشق و زیبایی توست که مرا میفریبد.
در حرم وصال تو روح قدس نمیرسداهلی خاکسار را جا که دهد مجال هم
هوش مصنوعی: در آغوش محبت تو، روح پاک هم نمیتواند به این خاکیها نزدیک شود، چرا که آنها جایی برای پروردن ندارند.