شمارهٔ ۱۱۷۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنج عشق و جدایی سخن می‌گوید. او به حسرت و غم ناشی از دوری معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که حتی اگر معشوق در نظر دیگران جذاب باشد، برای او غم و درد وجود دارد. شاعر احساس می‌کند که عشق می‌تواند او را به شدت تحت تأثیر قرار دهد، به‌خصوص وقتی که معشوق غایب است. در پایان، او به زیبایی معشوق و نورانی بودن نگاهش اشاره می‌کند و از شب‌های طولانی پر از غم و خیال او می‌گوید. کل شعر احساسات عمیق و پیچیده‌ای از عشق، انتظار و حسرت را منتقل می‌کند.
دل شکستند بسنگین دلیم سیمتنانآه از این سنگدلان وای ازین دلشکنان
هوش مصنوعی: دلم را به شدت شکستهاند و دوباره از سنگینی آن درد میکشم. ای کاش از این انسانهای بیاحساس و دلنواز رهایی مییافتم.
چشم من گر سپر ناوک مژگان سازیبه که در دیده مردم گذری غمزه زنان
هوش مصنوعی: اگر چشمان من مانند سپری برای تیر مژگان تو تبدیل شود، بهتر است تا در چشم دیگران، بدون هیچ نگرانی و غمزهای تیراندازی کنی.
گر چو فرهاد شوم کشته خوبان چه غمستجان شیرین بفدای لب شیرین دهنان
هوش مصنوعی: اگر مثل فرهاد به خاطر عشق زیباییها کشته شوم، چه غمی دارد؟ جانِ شیرینم را فدای لبهای شیرین آنها میکنم.
خار از آنیم که با خاک برابر شده استزرد رخساره ما در ره سیمین بدنان
هوش مصنوعی: ما مانند خار هستیم که به خاک نزدیک شده و در مسیر افرادی با چهرههای زیبا و نقرهای رنگ، رنگمان زرد شده است.
اهلی از آتش سودای بتان خواهد شدعاقبت خاک تو آتشکده برهمنان
هوش مصنوعی: در نهایت، انسانهایی که به عشق و محبت مجسمهها و معشوقهها میپردازند، به حالت خودشناسی و آگاهی از وجود واقعی خود میرسند، همانطور که آتشکدهها برای پرستش کنندگان آتش مقدس هستند.