شمارهٔ ۱۱۷۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساس عاشقانه و عمیق شاعر نسبت به معشوقش است. شاعر از تلخی زندگی بدون عشق و محبت معشوق سخن می‌گوید و به تشنگی روحی‌اش اشاره می‌کند. او در اشعارش به اهمیت عشق و تأثیر آن بر زندگی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که چگونه فقط عشق می‌تواند به او حیات ببخشد. او همچنین به زیبایی و فریبندگی معشوق اشاره کرده و می‌گوید که حتی غم و مشکلات نیز در سایه عشق کم‌رنگ می‌شوند. به طور کلی، این شعر حاکی از عشق عمیق و وابستگی روحی به معشوق است.
سگ این درم بسنگی دل من صبور میکنوگر از درم برانی نگهی ز دور میکن
هوش مصنوعی: سگ این در، با وفاداریاش دل مرا صبور می‌کند و اگر من را از در خود برانی، از دوری تو نگاهم به تو جلب میشود.
تو اگر چو گل بسوزی دل صد هزار عاشقچه غمت بود ولیکن حذر از غرور میکن
هوش مصنوعی: اگر تو مانند یک گل بسوزی و دلهای هزاران عاشق را در آتش عشق بسوزانی، نباید نگران باشی. اما مراقب باش که به غرور دچار نشوی.
من اگر چو ابر گریم ز جفای غیبت توتو چو برق خنده باری ز سر حضور میکن
هوش مصنوعی: اگر من مانند ابرها برای دوری و غیبت تو اشک بریزم، تو همانند رعد و برقی با خنده به حضور من خواهی آمد.
بکمند عشق ایدل چه سر سرور داریسر خود برون بر آنگه طلب سرور میکن
هوش مصنوعی: در دام عشق محبوب، چه شوق و شادیای داری؟ وقتی که سر خود را از خود خارج کردهای، آنگاه به دنبال خوشی و سرور بگرد.
من از آنرخ چو حورم ببهشت نقد زاهدتو بنسیه حور عین را طلب از قصور میکن
هوش مصنوعی: من از زیبایی تو که مانند حوریان بهشتی است، خوشحال و سرمست هستم، در حالی که تو در دنیا به جمال حوریان چشم دوختهای و از من انتظار داری که به تو بگویم چه چیزی در دنیا برایت بهتر است.
ز غبار تن برون آی پس از آن بدیده جاننگه از چراغ حسنش لمعات نور میکن
هوش مصنوعی: از آلودگیهای جسم فاصله بگیر و سپس با دیدهی جانت به نور زیبایی او بنگر، که آن نور به مانند شعلهای روشنیبخش است.
به خمار هجر اهلی همه شب چرا نشینیز خیال او صبوری بمی طهور میکن
هوش مصنوعی: چرا به خاطر جدایی معشوق شب را در افکارش بگذرانی؟ صبر کن و خودت را پاک کن تا آرامش بیابی.