شمارهٔ ۱۲۶۲
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و روحیه بندگی و تسلیم در برابر معشوق می‌پردازد. شاعر به فرشته‌ای اشاره می‌کند که با سگش درباره بندگی صحبت می‌کند و می‌گوید که این موضوع فقط مربوط به او نیست، بلکه هرکس زندگی را تجربه کند، به این نتیجه می‌رسد. در وصف معشوق، شاعر بیان می‌کند که جلوه‌های زیبایی در حضور او درختان گل‌نشان را خجالت زده کرده و باعث سوز و آتش بهار می‌شود. همچنین به ناکامی‌های ماه در کنار او اشاره می‌کند و می‌گوید که با عشق و زیباییِ معشوق، برتری مطلقی دارد. در انتها، شاعر با تعجب از کسی که در محفل عشق قرار دارد می‌پرسد که چه کسی است که در چنین حالتی به آواز و لاف زدن می‌پردازد.
ساقیا می بقدح ریز و ببد مست مدهمصلحت نیست جز این مصلحت از دست مده
هوش مصنوعی: ای ساقی، شراب را در جام بریز و مرا در مستی غرق کن، زیرا هیچ مصلحتی بهتر از این نیست و این فرصت را از دست نده.
بیخطا سنگدلان شیشه دل می شکننددل بدینطایفه تا صبر و توان هست مده
هوش مصنوعی: بیتوجهی و سختدلی افرادی که احساسات دیگران را نادیده میگیرند، باعث می‌شود دلهایی که حساس و آسیبپذیر هستند، به سادگی شکسته شوند. تا آنجا که میتوانی صبر کن و به این افراد اجازه نده که به تو آسیب بزنند.
ماهی شست بتانیم و بدین دام خوشیمیارب آزادی ما هرگز ازین شست مده
هوش مصنوعی: ما مانند ماهی در دامی هستیم که برایمان ساخته شده و از آن خوشحالیم. ای کاش آزادیمان را هرگز از این دام نگیری.
گر شوی کشته پی سرو بلندی باریهمت از دست بهر مرتبه پست مده
هوش مصنوعی: اگر بخواهی به خاطر زیبایی و بلندی یک سرو کشته شوی، هرگز همت و تلاش خود را برای رسیدن به درجات پایینتر از دست نده.
گه گهی نوش وصالی بچشان جان مراتلخی زهر فراقم همه پیوست مده
هوش مصنوعی: گاه و بیگاه طعم وصال تو را به من بچشان، ولی هرگز تلخی درد جدایی را به جانم نریز؛ همه چیز را به هم پیوند نزن.
مدعی را بهل از دام غمت تا بجهدباسیران محبت ره وارست مده
هوش مصنوعی: معشوق را از غم خود دور کن تا دلباختگان عشق بتوانند به آزادی برسند و از بند محبت رهایی یابند.
اهلی از دست تو گر چرخ ستاند همه چیزهمه عالم بده و ساقی سرمست مده
هوش مصنوعی: اگر دنیا را از تو بگیرند و همه چیز را از من بستانند، باز هم ای ساقی مست، مرا شراب مده.