شمارهٔ ۱۲۷۰
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عاشقانه‌ای عمیق و دردناک است که شاعر احساساتش را نسبت به معشوق بیان میکند. او از زیبایی معشوقش به شدت تحت تاثیر قرار گرفته و آتش عشق او بر دلش رخنه کرده است. شاعر به کنایه می‌گوید که چشم‌هایش فقط به او توجه دارد و هیچ چیز دیگر برایش اهمیت ندارد. در ادامه، او به وضعیت خود اشاره میکند که حتی از محبتی که در دل دارد، احساس ناامیدی میکند. شاعر به فراق معشوقش و دلتنگی‌اش اشاره دارد و از بلای عشق و مشکلاتی که به خاطر این عشق دچار آن شده است، سخن می‌گوید. در نهایت، او به مقام شخص معشوق و تأثیرش بر زندگی‌اش می‌پردازد و می‌گوید که هیچکس قادر به درک عمق عشق او نیست.
پیش تو هر که هست چو صورت خموش بهعیسی نفس تویی دگران چشم و گوش به
هوش مصنوعی: هر کس که در حضور تو است، مانند یک تصویر بیصدا به نظر میرسد؛ تو همانند عیسی، جان و روح آنها هستی و دیگران فقط تماشاچیان خاموشی هستند.
خواهد سبوی جسم چو سنگ اجل شکستپس این سبو سفال سگ میفروش به
هوش مصنوعی: اگر عمر انسان به پایان برسد و جسمش مانند سنگی که بر اثر ضربه میشکند، از بین برود، پس این جسم ناپایدار باید به گونهای بیارزش تلقی شود.
گر می چنان خوری که نگویند زهر بادگر زهر میخوری بحقیقت ز نوش به
هوش مصنوعی: اگر به قدری از می بنوشی که به تو نگویند زهر است، اگر هم زهر مینوشی، در واقع از نوشیدن بهرهمند شدهای.
طوفان آب دیده جهان میکند خرابگر دیک دل ز گریه نیارم بجوش به
هوش مصنوعی: طوفان آشفتهای که از درد دلهای شکست خورده به وجود میآید، میتواند جهان را ویران کند. اگر دل من از اشک و اندوه لبریز نشود، از این طوفان نجات پیدا میکنم.
اهلی ز وصف لاله رخان لب چه بسته ییبلبل بهر صفت که بود در خروش به
هوش مصنوعی: بلبل که در حال نغمهسرایی است، به زیبایی و لطف لالهروان اشاره میکند و از آن می‌گوید که هوس توصیف آنها را به دل پرشور خود میپروراند، اما نمیتواند به راحتی این احساسات را بیان کند.