شمارهٔ ۱۳۰۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی است. شاعر به معشوقش اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که به او توجه کند و از زیبایی‌هایش پرده بردارد. او به مسائلی مانند عشق، دلدادگی و کشش‌های عاطفی اشاره می‌کند و از حالت‌های درونی‌اش در مواجهه با زیبایی معشوق سخن می‌گوید. شاعر خود را دچار شیدایی و سرگشتگی می‌داند و از معشوق می‌خواهد که به او نگاهی بیندازد و از زیبایی‌هایش پرده‌برداری کند. در کل، شعر احساسات عمیق و عاشقانه را منتقل می‌کند.
چون بود روز جزایی مکن آزار کسیزانکه کس تا بقیامت نبود یار کسی
هوش مصنوعی: هرگز کسی را آزار نده، زیرا در روز قیامت هیچکس حامی و یاور دیگری نخواهد بود.
به که در راه محبت چو الف راست شویکه درین ره بکجی راست نشد کار کسی
هوش مصنوعی: بهتر است در مسیر عشق، همچون حرف الف راست و استوار باشی، زیرا کسی در این راه با کج رفتن به نتیجه نخواهد رسید.
گر ز خورشید چو مجنون ببیابان سوزیبه که منت کشی از سایه دیوار کسی
هوش مصنوعی: اگر همچون مجنون در بیابان از آفتاب بسوزی، بهتر است تا اینکه از سایه و کمک دیگران انتظار داشته باشی.
خار و گل چونهمه یکسان شود از باد خزانمرغ زیرک نشود بسته گلزار کسی
هوش مصنوعی: وقتی که خار و گل در برابر ناملایمات دنیای خارج یکسان شوند، هیچکس در گلستان نمیتواند در برابر مشکلات و چالشها از خود محافظت کند. این به ما می‌گوید که در شرایط سخت، حتی کسانی که زیرک هستند هم نمیتوانند از خطرات در امان بمانند.
برد بر دوش سبوی می رندان اهلیمرد آنست که بر دوش نهد بار کسی
هوش مصنوعی: مردان اصیل و بافضیلت کسانی هستند که در زمان سختی و نیاز، بار دیگران را به دوش میکشند و به آنها کمک میکنند، مانند مردانی که با دلخوشی و اخلاق نیک، مشغول نوشیدن شراب هستند.