شمارهٔ ۱۳۰۱

هوش مصنوعی: این شعر درباره مراقبت از سلامت روح و خودپرستی است. شاعر به شخصی که به خود می‌بالد و به زیبایی‌های ظاهری‌اش توجه می‌کند، هشدار می‌دهد که زندگی و جوانی‌اش را بیهوده تلف نکند. او می‌گوید که اگر لحظه‌ای از دست برود، حیف است که بر زیبایی‌هایش تکیه کند. همچنین، شاعر انتقاد می‌کند که زاهد نباید جوانان را به خاطر زندگی‌شان سرزنش کند و یادآوری می‌کند که عشق واقعی باید در دل باشد، نه تنها در ظاهر. در نهایت، او به درد و رنجی که عشق باعث می‌شود، اشاره می‌کند و می‌گوید این غم همیشگی در وجودش باقی خواهد ماند.