شمارهٔ ۱۳۰۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی است و به تأملاتی در مورد معشوق و تأثیر او بر شاعر می‌پردازد. شاعر از زیبایی معشوق می‌گوید که حتی اگر در نگاه دیگران هم جذاب باشد، هیچ‌گاه به اندازه‌ای که در دل او جای دارد، نیست. او به نغمه‌سرایی زیبای معشوق اشاره می‌کند و از خیالاتی که به خاطر عشقش در سر دارد، می‌گوید. همچنین به غم و حسرت ناشی از دوری معشوق و تأثیر آن بر زندگی‌اش اشاره می‌کند. شاعر به طور کلی به قدرت عشق و زیبایی معشوق و اثرات عمیق آن بر دل و روح خود تأکید دارد.
تا چند ز من گوشه ابروی بتابیایقبله من چند ز من روی بتابی
هوش مصنوعی: تا کی میخواهی با نگاه کردن به من، دل مرا بسوزانی؟ ای معشوق من، چرا دائما از من دور میشوی؟
چون من ز عنان تافتنی سوختم از تووای آنکه عنان دل ازین سوی بتابی
هوش مصنوعی: چون من از کنترل و اداره خود دور شدم، به شدت دلم سوخت. وای بر آن کسی که اگر دلش را از سوی من برگرداند، چه خواهد شد.
روزی به بتان گر بنمایی ید بیضادست همه زان ساعد و بازوی بتابی
هوش مصنوعی: اگر روزی به معبودان نشان دهی که قدرت داری، همه از قدرت تو و نیرویی که در دست و بازویت نهفته است، حیرت زده خواهند شد.
من بسته آنکاکلم اینجور تو تاچندبیهوده بقصدم خم گیسوی بتابی
هوش مصنوعی: من خود را به خاطر تو به این حال در آوردهام، تو تا چه زمانی به خاطر بیفایده به سوی من خم میشوی؟
سرگشته چو پرگار شود کار تو اهلیگر سر ز خط او سر یکموی بتابی
هوش مصنوعی: وقتی که ملایمت و آرامش روحی را پیدا کنی، رفتار و کارهایت منظم و هماهنگ خواهد شد. اگر به پایان کارتان با دقت و توجه بنگرید، به نتایج خوب و مثبت خواهید رسید.