شمارهٔ ۱۳۰۳
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و تأثیرات آن بر دیگران می‌پردازد. شاعر از معشوقه‌اش می‌گوید که با نگاهی ساده، هم عتاب و هم خنده را دارد و با این کار باعث زنده شدن احساسات و اشتیاق در او می‌شود. او می‌گوید که اگر معشوقه وارد شهر شود، همه زیباپسندان شرمنده خواهند شد. همچنین به آزادی و بندگی اشاره می‌کند، و از دلزدگی و ننگ خود به خاطر زیبایی و جوانی معشوقه می‌گوید. شاعر از آفتاب و باد نیز برای توصیف اثرگذاری معشوقه‌اش استفاده می‌کند و نشان می‌دهد که حتی در جمع، راحتی و مهربانی او باعث درد و رنج دیگران می‌شود. در نهایت، شعر نمایانگر احساسات پیچیده عشق و زیبایی است و تأثیر عمیق آن بر زندگی انسانی است.
تا دست بر اسباب سلامت نفشانیاز دامن خود گرد ملامت نفشانی
هوش مصنوعی: تا زمانی که به وسیلههای سلامت و سعادت خود توجه داشته باشی، از زندگیات بیهوده گله و شکایت نکن.
چون نقد روان میرود از دست تو ایدلحیفست که بر آن قد و قامت نفشانی
هوش مصنوعی: زمانی که جوانی و زیبایی به سرعت از دست میرود، بسیار ناپسند است که تو با آن همه زیبایی و قامت زیبا، به آن افتخار کنی و آن را نادیده بگیری.
زاهد مزن اینطعنه که در پای جوانانسرمایه پیری بغرامت نفشانی
هوش مصنوعی: ای زاهد، به جوانان نگو که در سن جوانی نمیتوانند از زندگی لذت ببرند، چرا که خود تو در واقع با تجارب و درسهای زندگیات به آنها سرمایهای از پیری و تجربه میبخشی.
ای دیده مشو خیره بخورشید جمالشتا هر طرفی اشک ندامت نفشانی
هوش مصنوعی: ای چشم، فریب زیبایی او را نخور و به آن خیره مشو؛ زیرا در این صورت، هر طرف که نگاه کنی، تنها حسرت و پشیمانی بر دل خواهد نشاند.
اهلی تو چنان سوخته گلخن عشقیکاین گرد غم از خود بقیامت نفشانی
هوش مصنوعی: تو چنان در آتش عشق سوختهای که این غم و اندوهی که در دلت هست، تا قیامت از وجودت منتشر می‌شود.