شمارهٔ ۱۳۱۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از معشوق خود می‌خواهد که از احوال او خبر داشته باشد و احساسات عاشقانه‌اش را درک کند. او با بی‌تابی از درد و غم عشق سخن می‌گوید و از معشوق می‌خواهد که در برابر این احساسات حساس باشد. شاعر از زندگی و ناراحتی‌هایش می‌گوید و به خواسته‌اش برای توجه و محبت از سوی معشوق اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر با حسرت از عشق و زیبایی معشوق یاد می‌کند و آرزو می‌کند که به طریقی عشق خود را ابراز کند.
اول ز عاشقان به وفا یاد می‌کنیعاشق چو شد فریفته بیداد می‌کنی
هوش مصنوعی: در ابتدا به یاد محبت و وفای عاشقان میافتی، اما زمانی که خودت عاشق میشوی، از روی بیداد و بیرحمی رفتار می‌کنی.
گویا به عشوه یار توام یاد می‌کنیشادم بدین قدر که دلم شاد می‌کنی
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که تو با ناز و عشوه خود، من را شاد می‌کنی، به حدی که دل من سرشار از خوشحالی میشود.
خواهند عاشقان تو خود را ز رشک سوختزان رو که بس حکایت فرهاد می‌کنی
هوش مصنوعی: عاشقان تو از شدت حسادت و آرزو، خود را میسوزانند، چون تو داستان فرهاد را به خوبی نقل می‌کنی.
گفتی گذشتم از سر خونت به دوستیباز این چه دشمنی است که بنیاد می‌کنی
هوش مصنوعی: تو گفتی که من از عشق و محبت نسبت به تو گذشتهام، اما این چه نوع دشمنی است که شما آغاز کردهای؟
اهلی خموش باش که آن گل نه زان تستگر تو هزار ناله و فریاد می‌کنی
هوش مصنوعی: اهلی، سکوت کن، زیرا آن گل متعلق به تو نیست. حتی اگر تو هزار بار ناله و فریاد کنی، تاثیری نخواهد داشت.