شمارهٔ ۱۳۵۲
هوش مصنوعی: این متن شعر حاوی احساسات عمیق عاشقانه و غم و اندوه ناشی از عشق ناکام است. گوینده با بیان اینکه اگر معشوق او را نبخشد، بهتر است در غم او زندگی کند تا در شادی کاذب، به توضیح رنج و حسرتی که در دل دارد می‌پردازد. او به محبوب می‌گوید که شناختی از درد دیگران ندارد و خود را باارزش بداند، چرا که زیبایی‌اش فراتر از فرشته‌هاست. در نهایت، او خود را مانند اشکی می‌داند که از چشمش افتاده و از معشوق می‌خواهد که خود را از نظر پنهان کند، زیرا عشقش به او تنها درد و رنج به همراه دارد.
بردی دلم اگرچه ندارم شکایتیدل باز ده که با تو بگویم حکایتی
هوش مصنوعی: اگرچه دلم را گرفتی و از عشق تو رنج میبرم، اما هیچ شکایتی ندارم. میخواهم دل را باز کنم و داستانی را که دارم با تو در میان بگذارم.
ما بنده توییم چرا بی‌عنایتی؟کس دل به بندگی ننهد بی عنایتی
هوش مصنوعی: ما بندگان تو هستیم، پس چرا مهربانی نمیکنی؟ هیچکس دل به خدمتگزاری نمیدهد اگر مورد توجه قرار نگیرد.
از درد دل نهایت کارم پدید نیستدرد دل است این که ندارد نهایتی
هوش مصنوعی: از درد دل من هیچ نتیجهای به دست نمیآید. این درد دل است که هیچ پایانی ندارد.
از آب خضر و آتش موسی غرض توییهرکس کند ز قصه حسنت روایتی
هوش مصنوعی: هدف تو از آب زنده و آتشزدن، دیگران را در مورد زیباییهایت سخنوری میکنند.
جز ما که جان به مهر تو دادیم بی‌گناهاز جرم دوستی نکشد کس جنایتی
هوش مصنوعی: جز ما که جان خود را به عشق تو بخشیدیم، هیچکس دیگر از محبت و دوستی، به جرم این عشق مجازاتی را متحمل نمیشود.
پیش تو در حمایت بخت است هر که هستهرگز نکرد بخت بد ما حمایتی
هوش مصنوعی: هر کسی که در کنار توست، تحت حمایت بخت قرار دارد و هرگز بخت بد ما را پشتیبانی نکرده است.
اهلی دل از وفای تو و بخت خود بریدلیکن هنوز می‌کشدش دل سرایتی
هوش مصنوعی: دلِ آدمی به خاطر وفای تو و شانس خودش دلسرد شده، اما هنوز هم دلش به یاد تو میتپد و عشق تو را احساس میکند.