شمارهٔ ۱۳۷۰
هوش مصنوعی: این شعر از ایگل به احساس غم و دلشکستگی عاشقانه اشاره دارد. شاعر از فقدان محبت و توجه معشوق شکایت می‌کند و به دل افسرده‌اش می‌پردازد. او از عدم توانایی معشوق در درک احساسات عمیق و ارتباط صمیمی گله می‌کند و همچنین به درد و غم ناشی از عشق اشاره دارد. شاعر در نهایت به نبود توانایی معشوق در فهم و شناخت احساسات، که منجر به بی‌تابی او شده، اشاره می‌کند.
نظری فکن که دارم تن زار و روی زردیلب خشک و دیده تر دل گرم و آه سردی
هوش مصنوعی: به تو بگویم که حال من خوب نیست؛ بدنی ضعیف و رنگی زرد دارم، لبهایم خشک و چشمانم پر از اشک هستند. اما با این حال، دل من هنوز امیدوار و گرم است، اگرچه در درونم آهی سرد وجود دارد.
تو که آفتاب حسنی چه غمت ز خاکسارانکه بدامن تو هرگز ننشسته است گردی
هوش مصنوعی: تو که مانند آفتاب زیبایی، چرا نگران افرادی هستی که از خاک و زمین هستند و هرگز به دامان تو نمیرسند و به تو نمیچسبند؟
غم جان خسته ما نخورد طبیب جانهامگر این طبیب مارا بدهد خدای دردی
هوش مصنوعی: غم ما آنقدر عمیق است که هیچ طبیبی نمیتواند آن را درمان کند، مگر اینکه خدایی باشد که درد ما را درک کند و به ما آرامش بدهد.
دل خسته زخم هجران به هلاک کرد درماناگر این دوا نبودی دل ریش ما چه کردی
هوش مصنوعی: دل خسته از درد جدایی به نابودی رسید. اگر این دارو وجود نداشت، وضعیت دل رنجیده ما چه میشد؟
سر آنحریف گردم که بخون خویش رقصدنه چو گرد باشد بره تو هرزه گردی
هوش مصنوعی: من گرد کسی میچرخم که برای هدفش جانش را فدای آن می‌کند و نه مانند کسی که بیهدف و بیمعنا میچرخد و همانند گرد و غبار بدون هدف است.
که رسد بخضر و عیسی برسان بما خدایانفس حیات بخشی قدم جهان نوردی
هوش مصنوعی: ای کاش همانطور که خضر و عیسی به ما رسیدند، تو نیز ما را به زندگی و حیات برسانی و به ما قدرت عبور از دوران زندگی را عطا کنی.
تو بسعی خویش اهلی نشوی قبول دلهامگر آنکه بر تو افتد نظر قبول مردی
هوش مصنوعی: نمیتوانی با تلاش خود سبب پذیرش دلها شوی، مگر اینکه نگاهی از جانب مردی بر تو بیفتد و مورد تایید او قرار گیری.