شمارهٔ ۱۳۷۶
هوش مصنوعی: این شعر به longing (عطش و اشتیاق) و آرزوهای یک شخص اشاره دارد که به دنیای گذشته و ملاقات با عزیزان و یادآوری خاطرات شیرین می‌اندیشد. شاعر از خداوند می‌خواهد که رحمت و محبت خود را به او بازگرداند و حیاتی دوباره به او ببخشد. او به زیبایی‌های جوانی و لحظات خوش گذشته اشاره کرده و آرزو می‌کند که بار دیگر آن روزها را تجربه کند. همچنین از درد جدایی و حسرت‌های ناشی از آن سخن می‌گوید و خواستار بازگشت زیبایی و جوانی به زندگی‌اش است. در نهایت، تمثیل‌هایی مربوط به طبیعت و احساسات انسانی نیز در شعر وجود دارد که بر عمق احساسات شاعر تأکید می‌کند.
از جهان این بس که نانی خشک و آبی خوش کنیوانگهی در گوشه یی افتی و خوابی خوش کنی
هوش مصنوعی: از دنیا همین اندازه کافی است که یک تکه نان خشک و کمی آب داشته باشی و سپس در گوشهای راحت نشسته و خوابی آرام داشته باشی.
گنج قارون صرف راه کعبه کردن هیچ نیستسعی آن کن تا دل و جان خرابی خوش کنی
هوش مصنوعی: اگر تمام ثروت قارون را فقط برای رفتن به کعبه خرج کنی، فایدهای ندارد. باید تلاش کنی تا دل و جان خود را تعمیر کنی و بهبود ببخشی.
ساقیا شاید که جرم می زدن عفوت کنندگر دل مخموری از درد شرابی خوش کنی
هوش مصنوعی: ای ساقی، شاید که اگر در این دنیا گناهی مرتکب شدهای، با نوشیدن می مرا ببخشند. اگر دل مرا از دردی که دارم خوش کنی و شرابی به من بدهی، شاید حال من بهتر شود.
عیش پنهان خوش بود من نیز رخصت میدهمگر توانی کز نکویان انتخابی خوش کنی
هوش مصنوعی: زندگی نهانی لذتبخش است و من هم اجازه میدهم اگر بتوانی از میان نیکان، گزینهای خوش انتخاب کنی.
ایخوش آنساعت که خندد شمع من اهلی و توچون سپند افتی در آتش اضطرابی خوش کنی
هوش مصنوعی: ساعت خوشی است که شمع زندگی من میخندد و تو نیز همچون ذغال در آتش قرار میگیری و اضطراب و هیجان را برای من به ارمغان میآوری.