شمارهٔ ۱۳۸۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به مسأله عشق و صداقت در آن می‌پردازد. او بیان می‌کند که اگر به معبد عشق بروی و خودتان را واقعی نشان دهی، بهتر از آن است که در ظاهر مذهبی باشی ولی غیرواقعی و ریاکار. برای رسیدن به عشق واقعی و ارزشمند، باید از خود گذشت و به معشوق متصل شد. عاشق واقعی تنها زمانی به معشوق می‌رسد که صداقت را پیشه کند. همچنین، شاعر اساس فنا و ایثار را در مردانگی می‌داند و تأکید می‌کند که باید تلاش کنی تا به این مرتبه نائل آید. او از زیبایی‌های عشق و جذابیت آن صحبت می‌کند و هشدار می‌دهد که اگر در بند هوس‌ها و وابستگی‌ها باقی بمانی، خود را در سطحی پایین‌تر از دیگران قرارداده‌ای. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که پیش از اینکه رسوا شوی، باید از تظاهر و ریاکاری فاصله بگیری.
همه جانی از لطافت همه عمر و زندگانیبه که نسبتت کنم من، که به هیچکس نمانی
هوش مصنوعی: همه وجودم تحت تأثیر لطافت توست و تمام عمر و زندگیام به تو وابسته است. نمیتوانم تو را با هیچ کس دیگری مقایسه کنم، چرا که تو مانند هیچ کس دیگری نیستی و در کنار هیچ کس دیگری نمیمانی.
به سماع چون درآیی، من و صدهزار چون منهمه جان در آستین‌ها که تو دست برفشانی
هوش مصنوعی: زمانی که به میخانه و شادی وارد میشوی، من و صد هزار نفر همچون من با تمام وجود در انتظار تو هستیم و جانمان را در دستانمان گرفتهایم که تو دستت را بر افراز.
ز کمال لطف اگر جان به درون دل کند جاتو درون جان نشینی که لطیف‌تر ز جانی
هوش مصنوعی: اگر از روی لطف و محبت، جان به دل راه یابد، تو در دل او پایگاه میکنی؛ چرا که وجود تو از جان نیز لطیف‌تر و نازکتر است.
ز حیات خود ملولم بکشم به یک نظارهنه ز راه خشم لیکن به طریق مهربانی
هوش مصنوعی: من از زندگیام خسته شدهام و اگر بخواهم آن را به پایان برسانم، این کار را با یک نگاه میکنم، نه از روی خشم، بلکه با روش و نگاهی مهرآمیز.
شدم آن چنان چو مجنون به خیالت ای پری گمکه اجل به سوی من ره نبرد ز بی نشانی
هوش مصنوعی: به خاطر خیالت، آنچنان دیوانه و شیدا شدم که مرگ نتواند به من نزدیک شود و از بینشانیام راهی به سوی من نیابد.
تو به لب مسیحی اما نفسی که زنده‌ام منمکشم به ناز و بنشین پس ازین دگر تو دانی
هوش مصنوعی: تو ظاهری شبیه مسیحی داری، اما من با ناز و زیباییام تو را به خودم میکشم. بعد از این، تو خودت میدانی چه میکنی.
ز جفای یار اهلی چه زبان کشی چو بلبلکه هزار چون تو، آن گل بکشد به بی زبانی
هوش مصنوعی: از ظلم و بیمحلی محبوب چه درد و رنجی میکشم، مثل بلبل که هزاران گل مانند تو را به خاطر نداشتن زبانی اینگونه میسوزاند.