تناجی
اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۷

از جان منت فراغ اگر ایساقیستتا جان بودم امیدواری باقیست
مشتاقم از آن، بدیدنت گستاخمگستاخی من ز غایت مشتاقیست