شمارهٔ ۴۹
هوش مصنوعی: شعر به زیبایی شیرینی و لطافت را توصیف می‌کند، به‌طوری‌که شیرینی او مانند قند و لعاب و نبات است. همچنین، او را به قطره‌ای از آب حیات تشبیه می‌کنند. در پایان، شاعر از ناتوانی خود در صبر کردن و تحمل غم معشوق سخن می‌گوید و می‌گوید که دیگر نمی‌تواند این کلمات را بشنود.
شیرین دهنی چون قندو لعلی چو نباتگوی زنخی چو قطره آب حیات
هوش مصنوعی: زبان شیرین و دلنشینش مانند قند و لعل میماند و گویی همچون نباتی است. همچنین، سخنانش به زیبایی قطره‌ای از آب حیات به نظر میرسند.
گویند مبین و صبر کن در غم اوصبرم نبود که بشنوم این کلمات
هوش مصنوعی: میگویند صبر کن و غم او را نبیند، اما من توانایی شنیدن این حرفها را ندارم و صبرم تمام شده است.