تناجی
اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۳۲

با خلق اگر غرض نباشد سخنتبوی نفس جان وزد از دم زدنت
از نقش غرض بشوی دل کان عرضستتا جوهر جان شود سراپای تنت