شمارهٔ ۱۸۷
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر بی‌ارزشی و بی‌دوامی لذت‌ها و خوشی‌های دنیا هستند. شاعر می‌گوید که تمام شادی‌ها و دانستنی‌ها در این دنیا بی‌فایده و ناچیزند. حتی اگر کسی هزار سال هم زندگی کند و به خواسته‌هایش برسد، در نهایت یک روز که به سرنوشت شوم دچار شود، همه این لذت‌ها بی‌معنا خواهند بود.
عیش و طرب جهان فانی همه هیچوین گفت و شنید و نکته دانی همه هیچ
هوش مصنوعی: زندگی و خوشی‌های دنیا گذرا و بیارزش هستند و همه آنچه که میگوییم، میشنویم و میدانیم نیز در نهایت هیچ و پوچ به شمار میآید.
گیرم که هزار سال مانی بمرادیکروز که نامراد مانی همه هیچ
هوش مصنوعی: هرچند که تو هزار سال در این دنیا بمانی، به خاطر یک روز خوشبختی که به دست نیاوری، در حقیقت هیچ فایدهای ندارد.