شمارهٔ ۱۹۳
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساساتی اشاره دارد که در آن شاعر از غم و دردهای زندگی صحبت می‌کند. او می‌گوید هرگز فلک و سرنوشت چیزی به او نمی‌دهد مگر درد و رنج. حتی اگر لحظه‌ای خوشی (مانند شراب) به او برسد، نگران است که این خوشی نیز آسان به دست نیاید و همچنان با غم و درد همراه باشد. این ابیات نشان‌دهنده نگرانی و ناامیدی شاعر از زندگی است.
هرگز فلکم باده رخشان ندهدجز درد غم ساقی دوران ندهد
هوش مصنوعی: هرگز ستارهها به من شادی و خوشی نمیدهند و تنها دردمندی و غم ناشی از زمان را تجربه میکنم.
خون جگری گر دهد آسان نوشممی ترسم از آنکه اینهم آسان ندهد
هوش مصنوعی: اگرچه خوردن خون جگر برایم راحت است، اما میترسم که وقتی به دست آمد، این کار به این آسانیها نصیبم نشود.