شمارهٔ ۱۹۶
هوش مصنوعی: این شعر به نقد زاهدانی می‌پردازد که تنها به ظواهر دین و اعمال خود می‌پردازند و به جای عشق واقعی به خدا، به دنبال داشتن ظاهر مذهبی و طلب برکت هستند. شاعر اشاره می‌کند که زاهدان با دیدن زیبایی‌های دنیوی (مانند معشوقان) فقط به نماز و طلب حاجت از خدا توجه دارند، در حالی که باید به عمق معرفت و عشق توجه کنند.
زاهد که اساس دین برونق طلبدبر مست بتان خواری مطلق طلبد
هوش مصنوعی: زاهدی که برای دین و ایمانش به دنبال شکوه و ثروت است، در واقع به ذلت و ناچیزی در برابر عشق و زیبایی‌های زندگی میرسد.
گر بنگرد آن صنم که مستان دارندآنرا بنماز و حاجت از حق طلبد
هوش مصنوعی: اگر آن معشوق زیبا را که عاشقان به او مینگرند، تماشا کند، نمازی به جا میآورد و از خداوند خواستههای خود را میطلبد.