تناجی
اهلی شیرازی

شمارهٔ ۲۴۲

آمد غم دل که آب آدم ببردآدم چکند که جان ازین غم ببرد
یارب تو ز ابر رحمت خویش فرستسیلی که غبار غم ز عالم ببرد