شمارهٔ ۳۰۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی نیکی و کمال انسانی است. شاعر بیان می‌کند که هرچند ممکن است یک انسان بزرگ و با مقام، در دنیای مادی قدرت و ثروت داشته باشد، اما اگر به جای خوبی و انسانیت نپردازد، هیچکدام از آن‌ها ارزشی ندارد. او هم‌چنین به این نکته اشاره می‌کند که حتی اگر این انسان از مقام والایی هم سقوط کند، باز هم از ارزش درونی‌اش کاسته نمی‌شود. در مجموع، این شعر بر اهمیت درون و فطرت انسانی در مقایسه با ظاهر و مادیات تأکید دارد.
آن خواجه گرش گاه بخرمن نقتدکس را ز کفش جوی بدامن نفتد
هوش مصنوعی: وقتی آن آقا به خوشگذرانی مشغول است و در بیخیالی به سر میبرد، هیچ کس از وضعیت او آگاه نمی‌شود و نمیتواند او را به سمت خود جلب کند.
گر افکنیش ز شاخ طوبی بزمینچون غنچه ز مشت او یک ارزن نفتد
هوش مصنوعی: اگر او را از درخت طوبی به پایین بیندازی، مانند غنچهای که در مشت او قرار دارد، هیچ چیزی از او به زمین نمیافتد.