تناجی
اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۱۰

گر عمر بکار می کنی حیف بودوین نامه بهر زه طی کنی حیف بود
جاییکه سروش غیب آید سوی توگرگوش بچنگ و نی کنی حیف بود