شمارهٔ ۳۹۰
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به زیبایی‌هایی که در خواب سحرگاهان تجربه کرده و طعم شیرین شکر و یادآوری آن می‌پردازد. او با بیدار شدن از خواب و یادآوری آن شیرینی، احساس خوشایندی را برای خود ایجاد می‌کند و می‌گوید که این یادآوری باعث شادی و شیرینی دوباره در روح و جان او می‌شود.
آمد سحری بخوابم آنشاخ شکروز لب شکری داد بدین خسته جگر
هوش مصنوعی: در صبح زود، وقتی که خواب بودم، یکی از آنها مانند شاخهای از شکر به خوابم آمد و از لبانی که طعمی شیرین دارند، به من هدیهای داد که دل آشفتهام را آرام کند.
چون یاد کنم از آن شکر خواب سحرشیرین شودم مذاق جان بار دگر
هوش مصنوعی: زمانی که به یاد آن شکرین خواب صبحگاهی میافتم، طعم زندگی دوباره برایم شیرین می‌شود.