شمارهٔ ۴۰۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره تغییرات زندگی و سرنوشت انسان است. شاعر اشاره می‌کند که انسان در گذر زمان از یک حالت به حالت دیگر تغییر می‌کند، مانند سبز شدن چمن که در جوانی به شکوفایی می‌رسد و سپس پیر می‌شود. سوالاتی در مورد هویت فرد در مراحل مختلف زندگی مطرح می‌شود، از زمانی که هنوز در رحم مادر است تا زمانی که به خاک برمی‌گردد، و در نهایت به تأکید بر سرنوشت مشترک همه انسان‌ها اشاره دارد.
زانگونه شوی زنده بتقدیر دگرکز سبزه جوان شد چمن و پیر دگر
هوش مصنوعی: به طوری دیگر و به خاطر سرنوشت جدید زنده میشوی، مثل چمنی که از سبزه جوان می‌شود اما در عین حال، پیر و کهنه هم میگردد.
آنروز که نطفه بودی ایشخص چه بودفردا که شوی خاک همان گیر دگر
هوش مصنوعی: در روزهایی که هنوز به دنیا نیامده بودی، چه اتفاقی برایت میافتاد و وقتی که به خاک تبدیل میشوید، همان سرنوشت دیگری را تجربه خواهی کرد.