شمارهٔ ۴۳۶
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات، از نگرانی‌ها و دردهای دل خود صحبت می‌کند. او به زیبایی و شگفتی‌های دنیای خود اشاره دارد و ضعف‌ها و فتنه‌ها را در کنار خوشی‌های زندگی می‌بیند. همچنین، از عذابی که هوس‌ها برایش به ارمغان می‌آورند، سخن می‌گوید و حسرت و غم را در برابر شادی‌ها و زیبایی‌های زندگی نشان می‌دهد.
تا کی نگرم بدیده روشن خویشهمچون مژه خار فتنه بر دامن خویش
هوش مصنوعی: چقدر باید با نگاه روشن خود به این دنیا تماشا کنم، در حالی که مانند خاری که به مژه میچسبد، نگران مشکلات و فتنه‌ها هستم؟
خون گریم از آن هوس که بینم باریگلهای طرب شکفته پیرامن خویش
هوش مصنوعی: از شوقی که دارم و از دیدن گلهای شاداب و خوشبو دور و برم، اشک میریزم.